Tuchtklacht Deel 3 — Wat ze met mij van plan waren
Geen sleutel. Geen uitgang. De Puttense moordzaak is er niets bij. Met TBS of levenslang was ik beter af geweest.
"WVGGZ — Wat is dat eigenlijk?"
Mr. E.Tj. van Dalen werd door de Deken aangewezen om mij te beschermen tegen gedwongen opname. In plaats daarvan schreef hij een brief die mij levenslang zou opsluiten. En meester P. presenteerde mij daarvan ook nog de rekening.
De Wet Verplichte Geestelijke Gezondheidszorg (WVGGZ) maakt het mogelijk iemand zonder strafbaar feit op te sluiten in een psychiatrische instelling.
TBS
Levenslang
WVGGZ
* Bij échte WVGGZ moet je een gevaar zijn voor jezelf of anderen. Bij de Groningse variant is een tekort op de gemeentebegroting voldoende.
De legacy van gemeentesecretaris C. Bronda: iedere burger die van de Wmo-begroting naar de WVGGZ geschoven kan worden, is €100.000 per jaar bespaard. Dat hij daarvoor levenslang opgesloten zit, is bijzaak.
Het verschil:
Bij TBS of levenslang heb je iets gedaan. Bij WVGGZ hoef je alleen maar "verward" te lijken.
Eén brief van je eigen advocaat die zegt dat je "verward" bent en "in de kou staat" — dat is genoeg. En een college van B&W die je niet meer wil, alle opvanglocaties aanstuurt, en klaar. De sleutel is weg.
Op 17 november 2025 wees de Deken mr. Van Dalen aan voor rechtsbijstand tegen VNN. De Deken schreef expliciet dat cliënt vreesde "dat VNN, in samenwerking met uw huisartsen, tracht om u via een WVGGZ-procedure op te sluiten."
Van Dalen ontving een kopie. Hij wist waarvoor hij was aangewezen.
"Hoe krijg ik mijn juridische post?" — Dat was alles. Geen VOVO, geen terugkeer, alleen: post.① 🔊 Luister audiofragment
Voor de zaak waarvoor hij was aangewezen: Niets. 9 weken stilte.
Voor een zaak waar niemand om vroeg: In één middag een brief die drie dingen tegelijk doet: de civiele aansprakelijkheid van de tegenpartij wegschrijft, cliënt positioneert als verward en hulpbehoevend, en elk criterium invult dat nodig is voor een WVGGZ-zorgmachtiging. Zonder overleg. Zonder verificatie. Zonder kopie. Wel een factuur.
Links de originele brief van mr. Van Dalen aan Jan Arends (9 januari 2026). Rechts de analyse — wat hij schreef, wat het betekent, en waarom het zijn cliënt schaadt.
Geachte heer, mevrouw,
Vanwege het feit dat ik Jasper Rijnberg in een andere kwestie als advocaat bijsta, ben ik met hem in contact gekomen.1
Tijdens ons eerste gesprek bij mij op kantoor heeft hij mij verteld dat hij bij Jan Arends (beschermd) woont.2 Ik ga ervan uit dat u met cliënt een zogenaamde gemengde zorg-/huurovereenkomst heeft gesloten.3
Cliënt belde mij van de week op met de mededeling dat hij een zogenaamde time-out van uw organisatie heeft gekregen.4 Het komt erop neer dat cliënt de toegang tot zijn kamer wordt ontzegd en dat hij in deze huidige barre weersomstandigheden zich klaarblijkelijk maar moet redden. Het geven van een time-out in deze periode van het jaar en met deze barre weersomstandigheden heeft uiteraard een zeer grote impact op cliënt en naar mijn mening kan van cliënt toch niet worden gevraagd dat hij met dit soort weersomstandigheden geacht wordt zich dan maar buiten zien te redden.5
Cliënt heeft mij vrij uitvoerig verteld waarom hij een time-out van de organisatie heeft gekregen. Ik kon daar niet helemaal wijs uit worden, maar ik heb hem wel uitgelegd dat uw organisatie op zichzelf het recht heeft hem een time-out te geven als hij daartoe aanleiding heeft gegeven.6
Cliënt vertelde mij dat hij ook hierover met uw medewerkers in overleg is gegaan, maar dat heeft verder niks opgeleverd. Dat is de reden dat hij mij heeft ingeschakeld.7
Een advocaat legt niet aan de tegenpartij uit hoe hij zijn cliënt kent. Dit is niet gebruikelijk en niet vereist.
"Ben ik met hem in contact gekomen" — passieve constructie. Het overkomt hem. Een advocaat schrijft "sta ik hem bij" (actief). Hij presenteert zijn cliënt als iets dat hem is overkomen, niet als iemand die hij actief vertegenwoordigt.
Daarnaast onthult hij het bestaan van een eerdere zaak — mogelijke schending geheimhoudingsplicht.
Geheimhoudingsplicht Gedragsregel 2"Eerste" suggereert meerdere gesprekken. Er was maar één gesprek, en dat ging niet over Arends. Dit is fabricatie — hij creëert een fictieve gespreksgeschiedenis om zijn brief gewicht te geven.
Hij vertelt Jan Arends dat zijn cliënt bij Jan Arends woont. Dat weten ze.
"Ik ga ervan uit" — advocaten doen geen aannames in het nadeel van hun cliënt.
Bij een gemengde overeenkomst hangt huurbescherming af van het 'overheersende element'. Door deze term zelf te introduceren, erkent hij dat huurrecht mogelijk niet volledig van toepassing is. Dit verlaagt de bescherming.
Een geroutineerde huurrechtadvocaat met 35 jaar ervaring weet precies wat deze kwalificatie doet.
Verlaagt huurbescherming Gedragsregel 1 & 2"Zogenaamde" zaait twijfel over de ernst van de maatregel. De indruk: het is slechts "iets wat de cliënt een time-out noemt", niet een formele maatregel.
Een advocaat schrijft: "de time-out die u aan cliënt heeft opgelegd" — niet "een zogenaamde time-out".
Gedragsregel 8 — Zorgvuldigheid"Barre weersomstandigheden" — emotioneel, geen juridische term. "Zeer grote impact" — aanname. "Naar mijn mening" — subjectief; een sterke brief stelt feiten.
De advocaat activeert bewust het zorgframe (hulpbehoevendheid, gevaar) in plaats van het huurrecht (onrechtmatige ontruiming).
Feitelijk onjuist: Cliënt was op 29 december 2025 reeds verhuisd. Er was geen dakloosheid.
WVGGZ: "Gevaar voor zichzelf" Fabricatie"Vrij uitvoerig verteld" — fabriceert een gesprek dat niet plaatsvond.
"Niet wijs uit worden" — diskwalificeert cliënt als verward. Voor een WVGGZ-machtiging is 'verwardheid' cruciaal. De eigen advocaat levert het bewijs.
"Ik heb hem uitgelegd" — communiceert interne correctie aan de tegenpartij.
"Uw organisatie het recht heeft" — verdedigt de tegenpartij.
"Als hij daartoe aanleiding heeft gegeven" — beschuldigt zijn eigen cliënt. De cliënt is het probleem.
WVGGZ: "Verwardheid" Cliëntverraad Gedragsregel 2 & 3Klinkklare onzin. Er was geen overleg — alleen mailcontact. Van Dalen verzint een niet-bestaand "mislukt overleg".
Een van de hardste eisen voor dwangzorg is dat "vrijwillig overleg niet meer mogelijk is" (ultimum remedium). Door te stellen dat overleg "niks oplevert", bevestigt hij dat alle opties zijn uitgeput.
"Dat is de reden dat hij mij heeft ingeschakeld" — leugen. Hij was ingeschakeld voor VNN en voor post.
WVGGZ: Ultimum remedium Fabricatie Gedragsregel 8Graag zou ik van u willen weten wat dan de reden van die time-out is geweest en in hoeverre u daarbij het beginsel van hoor en wederhoor en de proportionaliteit heeft toegepast in verband met de hierboven reeds door mij genoemde barre weersomstandigheden.8
Zoals het woord al aangeeft behoort een time-out naar mijn oordeel per definitie een tijdelijke situatie te betreffen. Cliënt heeft mij evenwel meerdere malen verzekerd dat het geen tijdelijke situatie betreft, maar een permanente situatie en in dat geval kan naar mijn oordeel er niet meer worden gesproken van een time-out. Hoe zit dat?9
Als er inderdaad sprake is van een permanente situatie dan kan dat naar mijn mening niet door middel van een time-out worden geregeld en dan zal dat moeten door middel van opzegging van de zorg-/huurovereenkomst met cliënt en daarvoor dienen naar mijn oordeel zwaarwegende redenen aanwezig te zijn.10
Daarbij komt dat ik tevens van cliënt heb begrepen dat voor hem bestemde post door uw organisatie zou worden achtergehouden. Cliënt zit naar zijn zeggen met name te wachten op allerlei post vanuit de rechtbank. Ik heb cliënt geantwoord dat ik mij niet kan voorstellen dat uw organisatie er enig belang bij heeft om zijn post achter te houden, maar dat ik door middel van deze brief hier aandacht voor zal vragen. Ik ga ervan uit dat u zult bewerkstelligen dat cliënt de voor hem bestemde post op korte termijn zal ontvangen.11
Graag zou ik van u de antwoorden ontvangen op de door mij gestelde vragen, zodat ik cliënt juridisch kan adviseren over wat hem hier te doen staat. Dat is volstrekt afhankelijk van de door u te geven antwoorden; op het moment dat het inderdaad gaat om een tijdelijke situatie en cliënt kan op korte termijn weer in zijn kamer terugkeren, dan is er niet zo heel veel in deze kwestie meer te doen, behalve dan achteraf een discussie voeren of er al dan niet op terechte gronden aan hem een time-out is gegeven.12
Als mocht blijken dat cliënt inderdaad niet meer mag terugkeren in zijn kamer, dan wordt het natuurlijk een andere zaak, omdat ik in dat geval vanuit het belang van cliënt genoodzaakt zal zijn om juridische stappen te overwegen, omdat cliënt naar mijn mening in deze weersomstandigheden niet buiten kan verblijven. In dat geval zou ik tevens graag van u vernemen in hoeverre u uw zorgplicht richting cliënt bent nagekomen door hem te wijzen op alternatieve woonlocaties.13
In afwachting van uw berichten,
met vriendelijke groet,
E.Tj. van Dalen
In het huurrecht (BW) spreekt een advocaat over wanprestatie of onrechtmatige daad. "Proportionaliteit" en "hoor en wederhoor" zijn zorgrecht/WVGGZ-termen.
Door te vragen naar "de reden van de time-out" nodigt hij Jan Arends uit om hun dossier met klachten en observaties over de geestestoestand van cliënt op papier te zetten. Hij maakt het legaal voor Jan Arends om de geheimhoudingsplicht te omzeilen.
De vragen komen letterlijk overeen met de zorgvuldigheidseisen uit het verweer van de Gemeente Groningen — de jurist die tégen cliënt procedeert. Van Dalen bouwt hun verweer voor ze.
WVGGZ-terminologie Plagiaat wederpartij Gedragsregel 2Fabricatie. Cliënt zei: "time-out zonder einde, tot minimaal." Niet "verzekerd". Niet "permanent". Niet "meerdere malen".
"Meerdere malen verzekerd" — framet de cliënt als obsessief, vasthoudend, mogelijk verward.
"Permanent" — escaleert naar crisis. Geen uitweg = gevaar voor zichzelf = WVGGZ.
"Naar mijn oordeel" — twee keer subjectief in één alinea. Advocatentaal is "dit is onrechtmatig", niet "naar mijn oordeel".
WVGGZ: Escalatie Fabricatie"Dan zal dat moeten" — instructie, geen verdediging. Hij wijst Jan Arends de weg naar opzegging.
"Zwaarwegende redenen aanwezig te zijn" — laat open of ze er zijn. Nodigt uit om ze te verzamelen.
Hij keurt de time-out af, maar geeft ze de juiste methode om hetzelfde te bereiken: cliënt eruit. Een advocaat die verdedigt schrijft: "Die zwaarwegende redenen zijn er niet, dus opzegging is uitgesloten." Van Dalen schrijft: check even of je die hebt.
Sabotage toekomstige verdediging Gedragsregel 1 & 2"Van cliënt heb begrepen" / "naar zijn zeggen" — dubbele distantiëring. Hij gelooft zijn eigen cliënt niet.
"Zou worden achtergehouden" — voorwaardelijk, onzeker. Niet: "wordt achtergehouden".
"Ik mij niet kan voorstellen" — vertelt de tegenpartij letterlijk dat hij zijn cliënt niet gelooft.
Basale contradictie: Met een time-out mag je niet naar binnen. De post ligt binnen. Dat is per definitie achterhouden. Van Dalen miste basale logica.
Geen eis, geen termijn, geen sommatie. Alleen: "aandacht vragen".
Cliëntverraad Art. 13 Gw — BriefgeheimDit is de ergste schending in de hele brief.
Een advocaat moet onafhankelijk zijn — de eerste kernwaarde van de Advocatenwet (art. 10a lid 1 sub a). Van Dalen schrijft zwart op wit dat zijn juridisch advies "volstrekt afhankelijk" is van wat de tegenpartij antwoordt. Niet van de wet. Niet van de feiten. Niet van wat zijn cliënt wil.
"Niet zo heel veel meer te doen" — signaal: laat hem terug en we laten het vallen.
"Achteraf een discussie" — geen juridische actie, een "discussie".
"Al dan niet op terechte gronden" — laat open dat de time-out terecht was. Hij vertelt Jan Arends precies hoe ze ervan afkomen.
Volledige capitulatie Advocatenwet art. 10a — Onafhankelijkheid"Genoodzaakt zal zijn om te overwegen" — contradictie. Genoodzaakt is geen keuze hebben. Overwegen is alle keuze hebben. Een advocaat schrijft: "Ik stel u aansprakelijk."
"Vanuit het belang van cliënt" — een advocaat hoeft niet te vermelden dat hij vanuit het belang van zijn cliënt handelt. Dat is zijn hele bestaansreden. Hij zegt het erbij omdat de rest van de brief dat niet is.
"Zorgplicht" / "alternatieve woonlocaties" — WVGGZ-taal. Hij vraagt niet om de kamer terug — hij vraagt of ze cliënt naar een andere instelling hebben gestuurd.
"In afwachting van uw berichten" — geen deadline. Bij een cliënt die (volgens hem) buiten bevriest, stelt een advocaat een deadline van uren, niet van dagen.
WVGGZ: Zorgplicht Geen sommatie Gedragsregel 8| WVGGZ-criterium | Citaat uit de brief |
|---|---|
| Verwardheid | "Ik kon daar niet helemaal wijs uit worden" |
| Gevaar voor zichzelf | "Barre weersomstandigheden", "niet buiten kan verblijven" |
| Zorgmijding | "Overleg heeft niks opgeleverd" |
| Hulpbehoevendheid | "Zorgplicht", "alternatieve woonlocaties" |
Staat er iets in de brief wat de cliënt helpt? Nee. Niets. Elke zin ondermijnt zijn cliënt, helpt de tegenpartij, of doet niets. Geen sommatie. Geen termijn. Geen eis tot toegang. Dit is geen slechte verdediging. Dit is geen verdediging.
"Als je later bij de rechter staat, houdt de advocaat van Jan Arends jouw eigen brief omhoog: 'Kijk edelachtbare, zelfs zijn eigen advocaat schreef dat wij het recht hadden hem weg te sturen en dat hij de cliënt zelf ook niet begreep.' Je hebt je eigen zaak al verloren voordat hij begon."
Van Dalen erkent in de brief dat de tegenpartij het recht heeft cliënt op straat te zetten. Hij handelt in het belang van de tegenpartij, niet van zijn cliënt.
"Ik kon daar niet helemaal wijs uit worden" — Van Dalen deelt aan de tegenpartij mee dat hij twijfelt aan de geloofwaardigheid van zijn eigen cliënt.
Geen verificatie van feiten, geen contact met cliënt vooraf, stuurt aan op een voorlopige voorziening (VOVO) waar cliënt niet om heeft gevraagd. Van Dalen weet niet eens of cliënt definitief is uitgezet — het zijn verzinsels.
Het achterhouden van post is geen "interne kwestie" of "huisregels":
Huisregels kunnen het briefgeheim niet opzijzetten.
Van Dalen drukt dit weg met "Cliënt zou gaarne willen ontvangen" — een beleefde vraag in plaats van een sommatie met strafrechtelijke context. Door het strafbare feit te reduceren tot een serviceaanvraag, maakt Van Dalen zich medeverantwoordelijk.
Fouten die elke patroon zou herkennen als fataal voor de positie van de cliënt:
Van Dalen stuurt een brief naar een zorginstelling over een cliënt, maar er was geen getekende machtiging en geen cliëntovereenkomst. Zover waren zij nog niet.
De fout: Van Dalen handelt richting Jan Arends zonder enige formele basis. Hij vertegenwoordigt niemand.
Ik weet niet wie Van Dalen diende met deze brief — maar mij niet.
Van Dalen schrijft dat de organisatie "het recht heeft hem een time-out te geven".
De fout: Dit is een juridische erkenning van de rechtmatigheid van hun handelen.
Het gevolg: Als cliënt later bij de rechter staat om de time-out aan te vechten, zal de advocaat van Jan Arends deze brief citeren: "Zelfs de belangenbehartiger van eiser gaf toe dat wij het recht hadden op deze maatregel." Van Dalen heeft de zaak verloren voordat deze begon.
Van Dalen vraagt om informatie en "uitleg" in plaats van toegang te eisen.
De fout: Een brief in een noodsituatie (zoals Van Dalen zelf beschrijft: "barre weersomstandigheden") moet een sommatie zijn met harde deadline (4 uur, per ommegaande).
Het gevolg: Door geen deadline te stellen, zet Van Dalen de tegenpartij niet in verzuim. Zonder verzuim kan geen kort geding worden gestart en geen schadevergoeding worden geëist voor (door Van Dalen verzonnen) kosten zoals "hotelovernachting door de kou".
Elke "fout" verzwakt uitsluitend de positie van de cliënt en versterkt de positie van de tegenpartij. Dit is niet het werk van een onervaren advocaat — dit is het werk van iemand die weet wat hij doet.
Van Dalen schreef dat cliënt:
Cliënt heeft Van Dalen geen van deze dingen verteld. Hij vroeg alleen: "Hoe krijg ik mijn juridische post?"
Cliënt vertelde Van Dalen ook niet dat hij verhuisd was — toch schreef Van Dalen met stelligheid over de vermeende situatie.
Van Dalen werkte van 1999-2009 samen met mevr. mr. G.A. (Gels) Versteegh bij "Derix & Van Dalen Advocaten" te Groningen. Versteegh is thans werkzaam als klachtenfunctionaris in de zorg (sinds 2009 in Zutphen) en was gespecialiseerd in Sociaal Zekerheidsrecht (SSZ) — het rechtsgebied dat raakt aan WMO, uitkeringen en zorgbeslissingen.
| Stap | Actie |
|---|---|
| 1 | Brief beschrijft cliënt als "dakloos", "verward", "kwetsbaar" |
| 2 | Brief vraagt naar "zorgplicht" en "alternatieve woonlocaties" |
| 3 | Brief creëert papieren spoor voor toekomstige WVGGZ-aanvraag |
| 4 | Bij toekomstig assessment → eigen advocaat als "bewijs" van verwardheid |
| 5 | Bij contact → WVGGZ-criteria vervuld (eigen advocaat als "bewijs" van verwardheid) |
Cliënt had het verraad voorspeld. Hij verzweeg bewust dat hij was verhuisd.
"Ik heb u eind vorige week een brief gestuurd namens Jasper Rijnberg, waarin ik namens hem vraag om terugkeer in zijn kamer."
Dit is een leugen. Cliënt heeft Van Dalen nooit gevraagd om terugkeer in zijn kamer. Cliënt vroeg uitsluitend: "Hoe krijg ik mijn juridische post?"
"Ik ging er dus vanuit dat cliënt weer wilde terugkeren, maar ik heb inmiddels van hem begrepen dat dat helemaal niet de bedoeling is."
Van Dalen geeft cliënt de schuld voor zijn eigen verzinsels. Alsof cliënt onduidelijk was, terwijl cliënt slechts één vraag stelde.
"U kunt mijn brief dan ook als niet geschreven beschouwen"
Juridisch onmogelijk. De brief is verzonden, ontvangen en maakt deel uit van het dossier. Een WVGGZ-blauwdruk "intrekken" nadat het papieren spoor is gecreëerd, verandert niets aan het feit dat die brief bestaat.
"Cliënt zou gaarne die gerechtelijke post van u willen ontvangen."
"Zou gaarne willen ontvangen" — zelfs in de zogenaamde intrekking geen sommatie, geen deadline, geen verwijzing naar art. 13 Grondwet of art. 321 Sr. Een beleefde vraag in plaats van een eis.
Van Dalen verzint een opdracht (terugkeer kamer), voert die uit zonder toestemming, trekt hem in met schuld bij cliënt, en bagatelliseert ondertussen het enige echte probleem: het achterhouden van rechtbankpost.
Na 9 weken oordverdovende stilte op de VNN-zaak en de dubbelzinnige signalen van Jan Arends in december, werd het patroon herkenbaar. Waar Arends alles op alles zette om mij over de schutting te gooien voor de kerstdagen, kon de double play daardoor niet uitblijven, en was de kans erg groot dat mr. Van Dalen niet in mijn belang zou handelen. In zijn belang misschien wel, maar niet in het mijne.
Daarom verzweeg hij bewust dat hij op 29 december 2025 was verhuisd en elders in het BRP stond ingeschreven.
Als Van Dalen integer zou handelen, zou hij:
Van Dalen deed geen van deze dingen. Hij fabriceerde een verhaal over "dakloosheid" en "barre weersomstandigheden" zonder enige verificatie.
| Van Dalen schreef (9 jan) | Werkelijkheid |
|---|---|
| "Cliënt is dakloos" | Cliënt woonde elders sinds 29 december |
| "Barre weersomstandigheden" | Cliënt zat veilig binnen |
| "Kan niet buiten verblijven" | Verbleef niet buiten |
| "Dringend behoefte aan onderdak" | Had onderdak |
Van Dalen schreef met stelligheid over een situatie die niet bestond. Hij kon deze "feiten" alleen van derden hebben — of hij fabriceerde ze om een WVGGZ-traject te rechtvaardigen. In beide gevallen is dit tuchtrechtelijk verwijtbaar.
De verzwegen verhuizing was geen list — het was een lakmoesproef. Van Dalen faalde die proef op elk punt.
Mr. Van Dalen heeft:
Dit handelen is niet te verklaren als slordigheid of miscommunicatie. De brief bevat te veel specifieke, gefabriceerde details die allen in dezelfde richting wijzen: het creëren van een beeld dat een gedwongen opname rechtvaardigt.
De vraag dringt zich op: als cliënt alleen vroeg "Hoe krijg ik mijn post?", waarom dan deze uitgebreide brief over time-outs, dakloosheid en zorgplicht?
Een zakelijke sommatie van drie regels:
"Namens cliënt verzoek ik u alle aan hem geadresseerde post, waaronder rechtbankstukken, onverwijld door te sturen naar [adres]. Het achterhouden van post is een schending van art. 13 Gw en mogelijk strafbaar ex art. 321 Sr."
Klaar. Juridisch waterdicht. Geen risico's. Geen WVGGZ-implicaties.
Men zou kunnen stellen dat mr. Van Dalen handelde uit bezorgdheid — dat hij wilde voorkomen dat cliënt zou "bevriezen" of "uit beeld zou raken."
Deze verklaring faalt op alle fronten:
Niet om hulp bij huisvesting, niet om interventie bij Jan Arends
Verhuisd op 29 december 2025 — vóór de brief van 10 januari
De "barre weersomstandigheden" waren fictie
9 weken stilte, dan handelen zonder de feiten te checken
Een advocaat die écht bezorgd is over het welzijn van zijn cliënt zou:
Mr. Van Dalen deed het omgekeerde: handelen zonder verificatie, op basis van informatie die hij niet van cliënt had, resulterend in een brief die een fictieve noodsituatie creëerde.
Door in één brief zowel de "vermiste post" als de "rechtmatigheid van de time-out" aan te kaarten, en daarbij te spreken over "dakloosheid" en "barre weersomstandigheden", leverde mr. Van Dalen precies het bewijsmateriaal dat nodig is voor een WVGGZ-zorgmachtiging:
Een simpel briefje over post volstond. In plaats daarvan produceerde mr. Van Dalen een WVGGZ-blauwdruk. Dit is niet te verklaren als "bezorgdheid" of "overmoed." Dit is strategie.
Het volgende is gebaseerd op gesprekken met bronnen die anoniem wensen te blijven, waaronder een jurist die de brief heeft gelezen en geanalyseerd.
Mr. Van Dalen's eigen profiel:
Wat een huurrecht-specialist zou doen:
Wat mr. Van Dalen deed:
Een advocaat met 35 jaar huurrecht-ervaring maakt deze "fout" niet per ongeluk. Hij weet dat Beschermd Wonen onder de Wmo valt. Hij weet dat huurbescherming geldt. Hij weet dat een "time-out" juridisch niet bestaat.
Toch behandelde hij een huurgeschil alsof het een psychiatrische ordemaatregel was. De enige logische verklaring: hij wilde de WVGGZ-route openen, niet de huurrecht-route.
Twee dagen voor de brief. Dit is het VOLLEDIGE gesprek.
Cliënt: "Goedemiddag, u spreekt met Jasper Rijnsberg. Hallo, is meneer Van Dalen aanwezig?"
Secretaresse: "Hij zit in de bespreking."
Cliënt: "Ik heb een heel simpel probleem. De tegenpartij wil een aangetekende brief niet geven. Wat moet ik doen? Bij welke rechter moet ik zijn? Wat adviseert hij?"
Secretaresse: "Ik denk dat je hem best over een half uurtje even terug moet bellen."
Cliënt: "Dan is hij waarschijnlijk wel uit de bespreking. O ja, dat had ik ook kunnen vragen. Doen we dat wel. Oké, dankjewel. Doei."
Wat cliënt zei:
Wat cliënt NIET zei:
Van Dalens latere verweer:
"Je hebt me destijds gebeld met de uitdrukkelijke mededeling dat je een time-out van Jan Arends hebt gekregen... jij zei dat het permanent zou zijn."
Dit is aantoonbaar een leugen. De opname bewijst het tegendeel.
Eén dag voor de brief. Dit gesprek werd opgenomen.
Cliënt: "Want ik denk, kunnen we niet gewoon bellen of zo? Want ze houden gewoon gerechtelijke post achter, dat kan natuurlijk niet."
Van Dalen: "Bellen heeft niet zoveel zin, weet je. Dan ga je door de telefoon discussies voeren."
Cliënt: "Maar als ik ineens wel mee moet met de crisis, wat ze verzonnen hebben, wie moet dan bellen, u?"
Van Dalen: "Nou, mij niet. Want voor de crisis heb je weer andere advocaten. Ik ben van het huurrecht, hè."
Cliënt: "Ja, maar u had ook al familie- en dingensrechten, zag ik."
Van Dalen: "Met zorgmachtiging en dergelijke, daar kom ik geen verstand van. Dus daar begin ik niet aan."
Cliënt: "Maar ja, want het is wel duidelijk waar ze nou allemaal op zijn, natuurlijk."
Van Dalen: "Ja, dat denk ik ook."
Wat hij zegt:
Wat hij de volgende dag doet:
Hij positioneerde zich bewust buiten schot terwijl hij de kogel afvuurde.
Gebroken belofte — 72 uur voorsprong voor tegenpartij:
Van Dalen beloofde: "Uiteraard, als hij verstuurd wordt, krijg je hem automatisch in de CC."
Dit is nooit gebeurd. Cliënt heeft de brief nooit vooraf gezien.
Door geen CC te sturen gaf Van Dalen Jan Arends 72 uur voorsprong om te reageren — voordat cliënt überhaupt wist wat er namens hem was geschreven.
De brief van 10 januari is geen voorbereiding op een WVGGZ-aanvraag. Het ís de WVGGZ-aanvraag. Het enige wat Jan Arends nog moest doen was bellen.
De brief bevat alle WVGGZ-criteria:
Mijn door de Deken aangewezen advocaat — specifiek aangesteld om mij te beschermen tegen WVGGZ — schreef een brief die mij levenslang zou opsluiten.
De enige reden dat het mislukte:
En de meester P. presenteerde mij daarvan ook nog de rekening.
Van Dalen beweerde dat hij niet kon handelen zonder toevoeging (subsidie). Dit blijkt een leugen.
Voor VNN (de opdracht):
24 nov: "Ik moet wachten op toevoeging"
9 weken: Niets gedaan
14 jan: Toevoeging pas toegekend
Voor Jan Arends (geen opdracht):
9 jan: Direct brief gestuurd
9 jan: Factuur ingediend
Geen toevoeging nodig blijkbaar
Hij kon dus wél snel handelen — maar alleen voor de sabotage, niet voor de verdediging.
Het "wachten op toevoeging" was een excuus om de VNN-zaak te laten liggen, terwijl hij ondertussen buiten zijn mandaat de WVGGZ-blauwdruk schreef én daarvoor betaald wilde worden.
Van Dalen schildert een noodsituatie (bevriezingsgevaar), maar stelt geen deadline, eist geen onmiddellijke toegang en vraagt de tegenpartij om "uitleg" in plaats van actie.
"Dat is volstrekt afhankelijk van de door u te geven antwoorden; op het moment dat het inderdaad gaat om een tijdelijke situatie (...) dan is er niet zo heel veel in deze kwestie meer te doen..."
Van Dalen zegt hier tegen de tegenpartij: "Als jullie zeggen dat het tijdelijk is, dan doe ik niets."
Hij geeft Jan Arends een vrijbrief om de situatie te rekken.
In de hele brief staat geen enkele harde deadline.
Door te eindigen met "In afwachting van uw berichten", geeft hij Jan Arends alle tijd van de wereld.
"...in hoeverre u uw zorgplicht richting cliënt bent nagekomen door hem te wijzen op alternatieve woonlocaties."
Hij vraagt hier niet om de kamer terug — hij vraagt of ze cliënt naar een andere instelling hebben gestuurd.
Ofwel hij geloofde zijn eigen leugen over de barre weersomstandigheden niet, ofwel het kon hem niet schelen dat zijn cliënt (in zijn scenario) gevaar liep.
In beide gevallen is het tuchtrechtelijk verwijtbaar.
Als mr. Van Dalen direct had gedaan waarvoor de Deken hem had aangewezen — het rapport van VNN (Verslavingszorg Noord Nederland) juridisch aanvallen — dan was de positie van cliënt nu robuust geweest.
In plaats van de bron van de ellende (het VNN-rapport) aan te pakken, heeft hij met zijn eigen brief aan Jan Arends een tweede front geopend dat de onjuistheden uit het VNN-rapport alleen maar leek te bevestigen.
WAT HIJ DEED
In plaats van de gevraagde actie te ondernemen, heeft mr. Van Dalen:
Hij heeft de brand (het VNN-rapport) laten woeden en er met zijn brief aan Jan Arends nog een scheut benzine op gegooid.
Een advocaat die onwaarheden opschrijft die leiden tot een verhoogd risico op politie-interventie en onvrijwillige zorg, schendt de fundamentele waarde van integriteit en zorgvuldigheid.
Cliënt is door eigen actie ontsnapt aan dit traject:
De WVGGZ-val klapte dicht op een lege plek.
De gevaarlijkste passage uit de brief:
"Graag zou ik van u willen weten wat dan de reden van die time-out is geweest en in hoeverre u daarbij het beginsel van hoor en wederhoor en de proportionaliteit heeft toegepast..."
Deze termen komen rechtstreeks uit het zorgrecht en de Wvggz. In het gewone huurrecht (BW) spreekt een advocaat over wanprestatie of onrechtmatige daad.
Dit is de kern van de Wvggz-aanvraag. Voor een verplichte opname moet er sprake zijn van gevaar.
De realiteit: Cliënt zat warm en veilig bij familie en stond ingeschreven in de BRP op een ander adres.
Deze passage bewijst dat Van Dalen geen huurrecht-advocaat is, maar handelt als een verlengstuk van de zorg.
Mr. Van Dalen schreef in zijn brief:
"Als er inderdaad sprake is van een permanente situatie dan kan dat naar mijn mening niet door middel van een time-out worden geregeld en dan zal dat moeten door middel van opzegging van de zorg-/huurovereenkomst met cliënt en daarvoor dienen naar mijn oordeel zwaarwegende redenen aanwezig te zijn."
De fout: Een advocaat hoort nooit de tegenpartij te adviseren hoe ze een cliënt eruit kunnen gooien.
Het effect: Jan Arends gaat nu een dossier aanleggen met incidenten en "verward gedrag".
Van Dalen gedraagt zich in deze zin als een juridisch adviseur van Jan Arends.
Een advocaat trekt een brief niet in als er niets mis mee is.
"Ik heb u eind vorige week een brief gestuurd namens Jasper Rijnberg, waarin ik namens hem vraag om terugkeer in zijn kamer. Hij heeft mij namelijk verteld dat hij een time-out heeft gekregen en dat die time-out definitief zou zijn. Ik ging er dus vanuit dat cliënt weer wilde terugkeren, maar ik heb inmiddels van hem begrepen dat dat helemaal niet de bedoeling is.
U kunt mijn brief dan ook als niet geschreven beschouwen behalve op één kwestie na..."
"Ik ging er dus vanuit" = Handelen op aannames, niet op instructies van cliënt
"Als niet geschreven beschouwen" = Toegeven dat de brief fout was
"Time-out definitief zou zijn" = Aantoonbare leugen — opname 8 januari bewijst het tegendeel
Wat cliënt zei:
"Er is geen reden gegeven voor de time-out."
Hoe Van Dalen dit framede:
"Vrij uitvoerig verteld" + "niet wijs uit worden"
Systematische framing van cliënt als verward — een WVGGZ-criterium.
Twee dagen NA de brief. Van Dalen speelt de bezorgde advocaat.
Van Dalen: "Ik heb een mailtje gestuurd aan de Jan Arends Stichting. Daar heb ik nog geen reactie op gehad."
Cliënt: "Oké, wanneer heeft u die gestuurd? Vrijdag? Omdat ik ook kopietjes zou krijgen."
Van Dalen: "Oh, heb je die niet gehad? Dan stuur ik die zo even op."
Van Dalen: "Time-out kan natuurlijk niet permanent zijn. Dan is het gewoon opzegging. Daar is een reden voor nodig. Die moeten ze mij dus geven."
Cliënt: "Maar nu willen ze graag dat ik langskom hè, voor die assessment. Zodat ze me in de dwangzorg kunnen drukken. Dat is het hè?"
Van Dalen: "Ja, dat is goed. Ik snap het wel."
Cliënt: "U bent het wel mee eens dat het een gevaar is hè? Als ze mij aanhouden of weet ik veel wat, dan kunnen ze die assessment doen. Dan hebben ze het rond."
Van Dalen: "Ja, dat klopt. Dat snap ik wel."
HIJ ERKENT HET GEVAAR — EN DOET NIETS
Cliënt: "Zodat ze me in dwangzorg kunnen drukken"
Van Dalen: "Ja, dat klopt. Dat snap ik wel."
Hij erkent het gevaar nadat hij de WVGGZ-blauwdruk heeft geleverd.
"ZO ZIT HET IN ELKAAR"
Na zijn erkenning voegde Van Dalen toe: "Ja, dat is goed. Ik snap het wel. Maar zo zit het in elkaar."
Cynische acceptatie van een systeem dat hij zojuist zelf had gevoed met zijn brief.
Groningen heeft een specifieke time-out regeling voor beschermd wonen. Mr. Van Dalen kent deze regeling.
Wat een legitieme time-out inhoudt:
Dit scenario kan niet bestaan binnen een legitieme Groningse time-out. Toch beschreef hij precies dit.
Mr. Van Dalen's expertise omvat precies dit kruispunt: huurrecht, Wmo-bestuursrecht, overlastproblematiek in BW, en de Groningse lokale protocollen.
Hij fabriceerde een noodsituatie die niet kon bestaan binnen het systeem dat hij beter kent dan wie dan ook. Dit is geen fout — dit is strategie.
Mr. Van Dalen was niet altijd solo-advocaat. Tot circa 2002 vormde hij een maatschap: Derix & Van Dalen Advocaten, gevestigd aan het Kwinkenplein 10 te Groningen.
Zijn kantoorgenoten:
In Groningen overlappen professionele netwerken structureel:
Christien Bronda (voormalig gemeentesecretaris)
M.E. Derix (Van Dalen's voormalige kantoorgenoot)
Toen de Deken een art. 13 advocaat aanwees, ging die verwijzing naar iemand:
"Dit was geen slordigheid. Dit was geen miscommunicatie. De aanwijzing zelf was mogelijk niet neutraal. In Groningen weet de ene hand altijd wat de andere doet."
— Anonieme bron, voormalig lid Orde van Advocaten
NB: Deze sectie bevat speculatie en geen formele beschuldigingen. De tuchtklacht richt zich op het gedocumenteerde handelen van mr. Van Dalen, niet op de achterliggende netwerken. Echter, waar rook is, is vuur.
Mr. Van Dalen wordt aangewezen voor VNN-zaak. Deken benoemt expliciet de WVGGZ-vrees.
Cliënt verhuist naar andere locatie en schrijft zich elders in bij BRP. Van Dalen wordt hierover niet geïnformeerd.
Van Dalen stuurt brief aan Jan Arends met gefabriceerde claims over dakloosheid, verwardheid en barre weersomstandigheden. Cliënt ontvangt geen kopie vooraf.
Cliënt komt achter de brief van Van Dalen en reageert direct.
Van Dalen stuurt tweede brief waarin hij liegt over de inhoud van brief 1 en cliënt de schuld geeft.
Wrakingskamer 1 probeerde mij met WVGGZ-termen te kleineren. Wrakingskamer 2 maakte daar korte metten mee. Hetzelfde patroon als Van Dalen.