Terwijl ze de mond vol hebben van de rechtsstaat, speelt er in de top van de advocatuur in Noord-Nederland een smerig spel. Deken mr. Eef van de Wiel wordt direct beschuldigd van liegen, bedriegen en het opzettelijk saboteren van rechtzoekenden.
In een schokkende e-mail van 13 februari 2026 laat Deken Van de Wiel haar ware gezicht zien. (p. 1) Terwijl de wet haar verplicht in te grijpen bij een giftige vertrouwensbreuk, beweert zij glashard dat hulp "niet mogelijk" is. (p. 1)
Ze gijzelt de burger door hem terug te sturen naar de advocaat die hem juist benadeelt, om vervolgens te dreigen dat hij bij protest nergens meer recht op heeft. (p. 1)
Van de Wiel wordt van al het bovenstaande beschuldigd.
De reden voor dit bedrog is simpel: geld en macht. Onderzoek naar meer dan 260 dossiers toont een misselijkmakend patroon. De burger krijgt een advocaat toegewezen — zoals mr. Enno van Dalen — die een verliespercentage van 97% heeft in toevoegingszaken.
En wie zijn de tegenpartijen die hiervan profiteren? Instanties als Lentis, VNN en Lefier. Laat dat nu net de vaste clientèle en relaties zijn van het kantoor van de Deken: Trip Advocaten.
Het is een gesloten systeem van "ons-kent-ons" waarbij de Deken haar publieke macht misbruikt als een filter. De "lastige" burger wordt via een kansloze procedure uitgeschakeld.
De cijfers liegen niet. In dossiers zoals ECLI:NL:GHLEE:2010:BQ7553 zien we hoe fatale termijnen bewust worden gemist, waardoor claims van een miljoen euro simpelweg in de prullenbak verdwijnen.
Terwijl de burger achterblijft met een financiële ruïne — een financiële genocide — proosten de advocaten in hun ivoren torens op de winst van hun zakelijke klanten.
Hij kán het wel — hij doet het bewust niet zodra het op toevoeging is.
"De Deken Noord-Nederland is geen toezichthouder; ze is de uitsmijter van een corrupt systeem dat alleen oog heeft voor het eigen kantoor en de eigen promotie." — Uit het onderzoeksdossier, gebaseerd op 260 geverifieerde zaken
Deken mr. Eef van de Wiel heeft haar publieke toezichtfunctie structureel misbruikt ten bate van de commerciële belangen van Trip Advocaten, haar eigen kantoor. Via de systematische weigering om aanwijzingen in te trekken worden kwetsbare rechtzoekenden gefilterd en uitgeschakeld.
De "varkenscyclus" van Artikel 13-aanwijzingen is geen toeval maar beleid: burgers met miljoenclaims worden bewust opgezadeld met advocaten die structureel verliezen. De begunstigden zijn de tegenpartijen — vaste klanten van Trip Advocaten zoals Lentis, VNN en Lefier — wier aansprakelijkheid zo risicoloos verdampt.
Dit is geen slordigheidsfout. Dit is georganiseerde rechtsontzegging ten bate van eigen financieel gewin.
De structuur is eenvoudig en effectief: de Deken wijst rechtzoekenden toe aan advocaten die bewust verliezen en verbonden zijn aan haar netwerk. Die advocaten verliezen systematisch. De tegenpartijen — comerciële klanten van Trip — winnen systematisch. De Deken houdt haar handen schoon door simpelweg te liegen over wat de wet haar toestaat.
Artikel 13 lid 2 Advocatenwet is helder: er bestaat een verplicht ingrijprecht bij gewichtige redenen. De Deken kent deze bepaling maar beweert het tegendeel. Dit is geen misverstand — dit is bewuste misleiding van kwetsbare burgers die hun recht zoeken.
Het patroon is gedocumenteerd in meer dan 260 dossiers. De gedupeerden zijn burgers in conflicten met zorginstellingen, woningcorporaties en andere machtige partijen die toevallig ook de betalende klanten zijn van Trip Advocaten & Notarissen te Groningen.